Wil je je oude games verkopen, dan gaat dat bij de meeste winkels zo: je maakt foto's, schrijft erbij wat het is, en mailt het. Een paar dagen later hoor je wat ze ervoor geven. Wij bouwden voor Gameshop Twente het tegenovergestelde. Je zoekt je game op, vinkt aan hoe hij eruitziet, en ziet meteen het bedrag. Daarachter zit een eigen kassa met een eigen orderafhandeling, los van de webshop.
Zo werkt het op het scherm: het bedrag beweegt mee met wat je aanvinkt.

Je fotografeert je spullen, typt erbij wat het is en in welke staat, en stuurt dat naar een mailadres. Dan wacht je. Iemand kijkt ernaar, zoekt de waarde op en mailt je een bedrag terug. Reken op een paar werkdagen.
Dat kost de winkel tijd bij elk stuk dat binnenkomt, en het kost klanten die halverwege afhaken omdat ze niet weten waar ze aan toe zijn.
Eerst een systeem kiezen, dan een categorie, en pas daarna mocht je zoeken. Drie vaste vragen over de staat, bij elk product dezelfde, ook de vraag of de console incompleet was terwijl je een losse game verkocht. En de prijs op het scherm haalde de bestelling niet: die werd op drie plekken los van elkaar uitgerekend en kwam drie keer anders uit.

Elk product in de catalogus heeft een actuele inkoopprijs, en die verschijnt op de zoekkaart. Kies je een product, dan reken je van daaruit verder omlaag met wat je aanvinkt. Het bedrag dat je ziet is het bedrag dat straks in je mandje komt.

De verkoopprijs in de winkel is het vertrekpunt.
Per merk gelden andere percentages.
Elk antwoord heeft een percentage en een maximumbedrag.
Liggen er al twintig van, dan brengt de eenentwintigste minder op.
Welke vragen je krijgt hangt af van wat je verkoopt. Bij een console zit er een vraag bij met vijf gradaties werkende staat, tot en met defect. Elk antwoord heeft een eigen percentage én een maximumbedrag, zodat een kras op een game van vijf euro niet net zo hard telt als op een console van tweehonderd.
De winkel stelt die regels zelf in. Welke vragen er per productgroep komen en wat elk antwoord kost staat in de beheeromgeving en niet in de code. Waar dat vroeger negen instellingen waren, zijn het er nu vijfenvijftig.

Meerdere producten gaan in één mandje, met een aantal per regel. Wil je achteraf een antwoord aanpassen, dan open je die regel opnieuw in plaats van hem weg te gooien. Langsbrengen kost niets en levert een beoordeling ter plekke op; opsturen gaat verzekerd met Track en Trace en kost €5,75.


De volle inruilwaarde, te besteden in de winkel.
Tweederde van de inruilwaarde, als geld.
Op dit mandje scheelt dat € 81,25. Beide bedragen staan naast elkaar, dus de klant kiest zelf. Vroeger was de sturing twee euro extra bij akkoord.
Afronden kan zonder account; alleen tegoed vraagt er een, want dat moet ergens op bijgeschreven worden. De oude module stuurde je naar de inlogpagina en je mandje was weg. En net als vroeger krijg je een bonus als je akkoord gaat met de beoordeling van de winkel: €2,50 nu, tegen €2,00 toen.
Een inruil is geen bestelling die je verstuurt en klaar. Er komt een pakket binnen dat iemand moet bekijken, en soms wijkt de staat af van wat de klant opgaf. Daarom heeft de inruil een eigen route met acht statussen, waarbij niet elke sprong is toegestaan. Een order kan niet van binnengekomen naar afgerond zonder dat er iemand naar gekeken heeft.
Hierboven staan de zes statussen waar nog een keuze open ligt. Afgerond en uitbetaald zijn de eindpunten: daar gaat het niet meer verder.
De module draait live. Tienduizend producten met filters op systeem, editie en productgroep, en de inkoopprijs op elke kaart. De teller onderin laat zien hoe lang het zoeken duurde. Je hoeft niets te bevestigen om het te bekijken.
De getallen op deze pagina komen uit de broncode of zijn gemeten op de live omgeving, niet geschat. De bedragen in de schermafdrukken zijn de inkoopprijzen van dat moment; die bewegen mee met de verkoopprijs en de voorraad.
Stuur ons wat je inkoopt en waar het nu op vastloopt, dan zeggen we of dit bij jou werkt.